โชคดีอีกแล้วเรา

โชคดีจริงๆๆวันนี้มาถึงที่งานได้สักแป๊ปหนึ่ง
ฝนก็ตกเลย แถมตกหนักอีกด้วย ถ้าตกตอนขับรถมาแย่เลย
ก็เอามอตอร์ไซด์มาทำงาน (รถยนต์ไม่มีน้ำมัน)


โชคดีอีกแล้ว กลางวันก็มีคนเลี้ยงข้าว
แถมพี่ไก่ก็เอาเสื้อมาให้อีก 1 ตัว
ก็คุณเธอดันซื้อแล้วไม่ดูขนาดเสื้อ กับตัวเอง
ฉะนั้น ก็เสร็จเรา มรดกตกทอดอีกแล้ว

เฮ้อ วันนี้ก้าวขาออกจากบ้านได้ถูกข้างจริงๆ

*-*

อุณหภูมิความรัก

ความรักของแต่ละคนไม่เหมือนกันก็คงเป็นอย่างนั้น...
คิดว่าอาจจะเพราะรักของแต่ละคน...อุณหภูมิ...ไม่เท่ากัน
ความรักของบางคน...อุณหภูมิสูงความรักของบางคน...
อุณหภูมิต่ำและก็ยังมีความต่างในรักของตัวเองรักให้เพื่อน...
อุณหภูมิหนึ่งรักให้ครอบครัว...อุณหภูมิหนึ่งรักให้คนรัก...
อุณหภูมิหนึ่งรักให้ทุกสิ่งรอบตัว...อุณหภูมิหนึ่ง

คุณอาจจะรักเพื่อนที่อุณหภูมิกลางๆ
แต่อุณหภูมิความรักที่ให้กับแฟนของคุณต่ำ
เมื่ออุณหภูมิกลางๆที่มีให้เพื่อนนั้นลดต่ำลงจากความรู้สึกที่ให้เพื่อน...จึงแปรเปลี่ยน
ไม่มีใครบอกได้ว่ารักที่อุณหภูมิไหนดีที่สุดเพราะรักที่อุณหภูมิสูง
ไม่ได้หมายความว่ารักนั้น "มากกว่า"และรักที่อุณหภูมิต่ำก็ใช่ว่าจะเย็นชาอย่างที่เห็น
คุณมีขอบเขตสำหรับอุณหภูมิที่คุณรับได้
และอุณหภูมิที่คุณสามารถให้ได้คุณอาจจะรักเขาด้วยอุณหภูมิสูงแต่สำหรับเขาแล้ว...

อุณหภูมิสำหรับรักแบบแฟนต้องกลางๆจึงอย่าแปลกใจ...
ที่เขาจะเห็นคุณเป็นเพียงเพื่อนหรือน้องสาวอย่าเสียใจ...
หากเกิดเหตุการณ์ทำนองนี้เพราะคุณและเขาต่างมีรักให้กัน
เพียงแต่อุณหภูมิรักต่างกันเท่านั้นที่สำคัญคือรักต่างหาก

ถึงแม้จะเป็นรักต่างแบบแต่รักทุกแบบก็มีคุณค่าในตัวของมันเอง
อย่าเกี่ยงงอนไม่ว่าคุณจะได้รับรักแบบไหนมาก็ตาม
เพราะอุณหภูมิรักวัดเป็นตัวเลขไม่ได้
จึงต้องใช้หัวใจของคุณวัดสำรวจตัวคุณเอง

ให้ดีว่ารักแบบไหนของคุณใช้อุณหภูมิเท่าไหร่
แล้วค้นหาคนๆนั้นที่สามารถให้ความรักในอุณหภูมิที่พอดีกับคุณ
ในแบบแฟนและคุณก็ต้องให้ความรักอุณหภูมิพอเหมาะกับที่เขาต้องการ
ด้วยเช่นกันเมื่อพบแล้ว...
จงประคองอุณหภูมินั้นไว้ให้ดี

แล้วความรักของคุณจะไม่เปลี่ยนรูปแบบ
ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปสักเพียงไหน
และถ้าคุณไม่อาจรักษาอุณหภูมินั้นไว้ได้
ก็ใช่ว่ารักจะหายไปไหน...มันยังคงอยู่...เพียงแค่เปลี่ยนรูปแบบ
สิ่งสำคัญที่สุดเพียงสิ่งเดียวจงจำไว้ว่า
"รักมีค่าในแบบของมันและรัก...คือรัก"

**--**

เหนื่อยกับการทำงานเหลือเกิน

ชีวิตคนทำงาน สุดแสนจะน่าเบื่อ
มีหลากหลายอารมณ์ หลากหลายความรู้สึก
ต่างคนต่างจิตใจ คิดต่างๆ กัน ก็มีที่ต้องทะเลาะเบาะแว้ง
กันเป็นเรื่องธรรมดา แต่เราคนกลางนี่ซิ ทำใจลำบาก
ไม่รู้จะอยู่ฝ่ายไหน ยังไงก็เพื่อนกันทั้งนั้น เฮ้อ...

ไม่เคยเห็นมาก่อน...

ตั้งแต่อยู่เชียงรายมาจนโตถึงทุกวันนี้
ยังไม่เคยเห็นหมอกลงหนาขนาดนี้เลย
ขับรถมอไซด์มาทำงาน เสื้อเปียกหมดเลย
เหมือนกับว่าเปียกฝนอย่างงั้นแหละ
อุตส่าห์แต่งหน้ามาสวย ก็ดันมาโดนน้ำค้าง/หมอกตอนขับรถ
เสียหมดเลย ต้องมาแต่งใหม่ ยิ่งรีบๆ ไปประชุมที่โรงแรมอยู่ด้วย
เกือบไปไม่ทัน พอไปถึงที่โรงแรมก็โล่งใจ มีคนมายังไม่เยอะเท่าไหร่แฮะ
โชคดีไป นึกว่าจะมาสายซะแล้ว แต่ก็ยังมีคนบางคน...มาสายกว่าอีก

รู้สึกแปลกๆ ต้องนั่งกินข้าวกับระดับผู้บริหารทั้งนั้น เกร็งจนกินข้าวไม่อร่อยเลย
ก็แต่ละคน บิ๊กๆ ทั้งนั้น ถึงยังไงโชคก็ยังเข้าข้างให้เรามีคู่นั่งกิน
แบบไม่ต้องเกร็ง เพราะพี่แย้มก็มานั่งข้างๆ ค่อยยังชั่วหน่อย
*-*

เบื่อ จริงจริ้ง...

ที่ทำงานวันนี้สุดแสนจะน่าเบื่อ เซ็งๆๆ
ทั้งคน ทั้งงาน น่าเบื่อ
มีแต่เรื่องวุ่นๆ ให้ปวดหัวมาถึงแต่เช้า
ผอ. ก็ใช้ให้พิมพ์คำสั่ง แก้ไขอยู่นั่นแหละ ไม่รู้สักเสร็จสักที
อีกแป๊บก็เรียกให้ไปแก้ เฮ้อ...เบื่อ งานธุรการก็มี ไม่ไปใช้
พอเกิดความผิดพลาดก็ว่าให้เรา ยุ่งวันนี้ประชาชนก็เยอะด้วย
เราก็ยุ่งต้องรับประชาชนด้วย แหมพิมพ์ผิดพิมพ์ถูก ปวดหัวไปหมด
ต้องเตรียมเอกสารตั้ง 300 กว่าชุด ใส่กระเป่าไปโรงแรมอีก
เพราะพรุ่งนี้มีประชุมแต่เช้า ไม่อยากไปเลย
แต่ก็ต้องทำเพราะมันคือหน้าที่ วันนี้เป็นอะไรที่น่าเบื่อแบบบอกใครไม่ได้เลย