สิ้นปีแล้ว

วันสุดท้ายของปี 2551มาถึงแล้ว
พรุ่งนี้สินะ วันขึ้นปีใหม่ปีวัว
ขอให้มีแต่สิ่งดีๆ


สวัสดี ปีใหม่นี้ ปีห้าสอง
ทุกคนผอง สุขสำราญ กันหนักหนา
มีสุขได้ สิ่งใหม่ๆ ร่วมเข้ามา
ให้ชีวา มีความสุข สิ้นทุกข์เอย

ขอให้ทุกๆคนมีความสุขมากๆ นะคะ

เทศกาลดอกไม้งาม ครั้งที่5

สวยดีนะแต่ไม่ได้เดินนาน
รีบนิดๆ เลยต้องรีบๆ ถ่ายรูป
แต่อากาศก็ร้อนน่าดู
เอาไว้ว่าจะไปเที่ยวใหม่
ก่อนวันที่ 5 เพราะงานเสร็จวันที่5
ไม่รู้จาได้ไปปล่าวเนี่ย
คนเยอะมากๆ เวียนหัวไปหมด
แถมฝุ่นก็แยะ
กลับมาบ้าน ไอ จาม ไม่หยุด
สวยดี ชอบๆๆ
คุณเต่า ...คนอยู่ไกล
ไม่ได้มา ดูรูปไปพลางๆ ก่อนนะคะ
ถ้าอยากมา
เอาไว้ว่างๆ ค่อยมาเที่ยวนะคะ

ส่งท้ายปีเก่า ต้อนรับปีใหม่

ในห้องกินกันแต่บ่าย
นึกว่าปีนี้จะไม่กินเลี้ยงกันซะแล้ว
เพราะไม่มีการแลกของขวัญกัน
กินงานใครงานมัน
แยกกันกิน ศูนย์ 2 ศูนย์ ก็กินกันเอง
เราก็กินกันในห้อง
กินไปนิดๆ พี่ซิ้มทำเหล้าบ๊อกให้กิน
กินประมาณ 5-6 แก้วนี่แหละ
ลมแทบจับ มึนหัวขนาด
หน้างี้แดงสุด ๆ

เทศบาลให้เหล้ามากล่องหนึ่ง
แถมพี่บุษบาถูกหวย 3 บาท
เลี้ยงเบียร์อีกลัง
พี่ๆ ในห้อง เมากันใหญ่
ร้องเพลงเสียงดังเลย
แถมเพี้ยนอีกต่างหาก
ก็หนุกไปอีกแบบ
จะว่าหยุดก็ไม่ได้หยุดเลยนะ
เพราะพรุ่งนี้ยังไม่รู้เลยว่าจะต้องไปงานส่งท้ายกับเทศบาลปล่าว
เอ้อ....

จะมีบ้างรึปล่าว

ในโลกที่กว้างใหญ่ใบนี้...
จะมีไหม... ใครสักคนที่รักด้วยหัวใจ ไม่ใช่แค่เปลือกภายนอก
จะมีไหม... ใครสักคนที่รักและเข้าใจตัวตนที่แท้จริง
จะมีไหม... ใครสักคนที่สามารถพูดคุยกันได้ทุกเรื่องอย่างสบายใจ
จะมีไหม... ใครสักคนที่คอยห่วงใย และหวังดีต่อกันอย่างจริงใจ

จะมีไหม... ใครสักคนที่พร้อมจะให้อภัยได้เสมอ ในยามที่ผิดพลาด
จะมีไหม... ใครสักคนที่คอยซับน้ำตาและปลอบใจ เมื่อเสียใจและร้องไห้
จะมีไหม... ใครสักคนที่สายตาของเค้าจะไม่เปลี่ยนไป เมื่อฉันทำตัวเปิ่นๆ หรือดูไม่ดี
จะมีไหม... ใครสักคนที่ทำตัวเสมอต้นเสมอปลาย ไม่เปลี่ยนไปตามเวลาที่เปลี่ยนแปลง

จะมีไหม... ใครสักคนที่คอยเป็นกำลังใจ ในยามที่ฉันท้อแท้ อ่อนล้า และผิดหวัง
จะมีไหม... ใครสักคนที่มั่นคงในวันนี้และต่อต่อไป
จะมีไหม... ใครสักคนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างกันไปตลอด
จะมีไหม... ใครคนนั้น

แอ่วเวียงป่าเป้าเจ้าาาาาา

วันนี้ตื่นแต่เช้าขับรถไปงานแต่งลูกพี่ลูกน้อง
ที่ ต.แม่ขะจาน อ.เวียงป่าเป้า ไกลโคตร
ไกลมั้ย ก็ประมาณ 95 โลจากบ้านเรา
ขับรถประมาณ ชั่วโมงครึ่งกว่าจะถึง
หมอกตรึม เยอะมากๆ บ้านเราไม่เยอะขนาดนี้
สงสัยจะมีดอยมีเขาเยอะไปหน่อย
ออกบ้านตีห้า แวะนั่นแวะนี่ ซื้อของไปฝาก
กว่าจะได้ออกเชียงรายก็ปาเข้าไปหกโมง
หนาวสุดๆ ง่วงก็ง่วง หมอกก็เยอะ
ทางก็ไม่ชิน ครั้งแรกของการขับรถขึ้นดอย
สุดแสนจะทรหด แถมทางก็โค้งเยอะซะไม่มี

เจ็ดโมงครึ่งถึง พ่อโทรหาใหญ่เลย
น้ำเสียงห่วงสุดๆ ก็บอกว่าถึงแล้ว
ตกใจมากๆ ทำไมถึงเร็วอย่างนี
ขับรถแค่ชั่วโมงครึ่ง บ่นใหญ่หาว่าเราขับเร็ว
จะเร็วได้ไง หมอกเยอะจะตายไป
แถมแม่นั่งไปด้วย ดูไมล์รถตามไปอีก
ขับรถไม่ถึง 120 กม/ชม. ด้วยซ็ำไป
แค่นี้จิ๊บๆๆ
รีบเข้าบ้านไปหาหลานตัวน้อยก่อนเป็นอันดับแรก
คิดถึงสุดๆ กำลังซนเลย





สายๆ ก็เข้าไปบ้านลุง
งานแต่งก็โอเคนะ
จัดได้สวยงาม อลังการ
จัดแบบล้านนา สวยจริงๆ

Take Me To Your Heart - 03
คนเยอะ เราก็อยู่ไม่นาน
คุยกับแม่ว่าจะออกไปเที่ยวต่อ
ก็เลยไปวังมัจฉากัน ไปทำบุญกันดีกว่า
ขับรถขึ้นดอยไปทำบุญที่วัด
ในวัดก็มีปลาเยอะมากๆ มีคนไปให้อาหารกันเยอะ
ดีๆ ปลาจะได้อ้วนๆ
บรรยากาศด๊โอนะ
สวยดี ธรรมชาติสุดๆ
อยู่ในหุบเขา มองลงไปเห็นวิวข้างล่างด้วย