วันอังคารที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2553
วันจันทร์ที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2553
ปีใหม่ใหม่
เดินตามถนนผู้คนมากมายไม่มีรอยยิ้ม
หลายคนก็ดูเหน็ดเหนื่อยแต่กลับไม่เป็นตามใจที่ต้องการ
เราเองก็น้อยใจกับชะตาตัวเองแบบนั้น
เฝ้าถามตัวเองตลอดเมื่อไหร่จะดีเหมือนคนทั่วไป
อย่าท้อกันเลยหาทางใหม่ๆ
ไม่ว่าปีนี้ หรือว่าปีไหนต้องดีกว่าเดิม
หากเราล้มจนยืนเรี่ยวแรงยังมี อย่าเก็บไปคิดแล้วไม่ต้องใส่ใจ
ให้เป็นปีสุดท้ายจะไม่ยอมให้เรื่องเลวร้ายทุกทีที่เจอซ้ำๆ
ตอกย้ำข้างในหัวใจ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เช้า
ตื่นขึ้นมามองที่ปลายฟ้าแล้วค่อยลองเดินอีกครั้ง
ชีวิตยังมีความหวังในปีใหม่ๆ
เราเองก็เหงาใจจากเป็นคนที่มีเจ้าของ หัวใจเคยมีคนจอง
แต่มาวันนี้ไม่มีแม้ใคร เราเคยอิจฉาคนที่จูงมือเดินกันแบบนั้น
ยิ่งเห็นก็ยิ่งโดดเดี่ยวไม่มีใครเหลียวมามองฉันเลย
อย่าท้อกันเลยหาทางใหม่ๆ
ไม่ว่าปีนี้ หรือว่าปีไหนต้องดีกว่าเดิม
หากเราล้มจนยืนเรี่ยวแรงยังมี อย่าเก็บไปคิดแล้วไม่ต้องใส่ใจ
ให้เป็นปีสุดท้ายจะไม่ยอมให้เรื่องเลวร้ายทุกทีที่เจอซ้ำๆ
ตอกย้ำข้างในหัวใจ
เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เช้า ตื่นขึ้นมามองที่ปลายฟ้าแล้วค่อยลองเดินอีกครั้ง
ชีวิตยังมีความหวังในปีใหม่ๆ เรื่องราวผ่านมาข้ามปีต่อไป
ยังมีสิ่งใหม่ที่ยังรอเราอยู่ตรงนั้น
ให้เป็นปีสุดท้ายจะไม่ยอมให้เรื่องเลวร้ายทุกทีที่เจอซ้ำๆ
ตอกย้ำข้างในหัวใจ
เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เช้า ตื่นขึ้นมามองที่ปลายฟ้าแล้วค่อยลองเดินอีกครั้ง
ชีวิตยังมีความหวังในปีใหม่ๆ ชีวิตยังมีความหวัง ชีวิตต้องมีความหวังในปีใหม่ๆ
หลายคนก็ดูเหน็ดเหนื่อยแต่กลับไม่เป็นตามใจที่ต้องการ
เราเองก็น้อยใจกับชะตาตัวเองแบบนั้น
เฝ้าถามตัวเองตลอดเมื่อไหร่จะดีเหมือนคนทั่วไป
อย่าท้อกันเลยหาทางใหม่ๆ
ไม่ว่าปีนี้ หรือว่าปีไหนต้องดีกว่าเดิม
หากเราล้มจนยืนเรี่ยวแรงยังมี อย่าเก็บไปคิดแล้วไม่ต้องใส่ใจ
ให้เป็นปีสุดท้ายจะไม่ยอมให้เรื่องเลวร้ายทุกทีที่เจอซ้ำๆ
ตอกย้ำข้างในหัวใจ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เช้า
ตื่นขึ้นมามองที่ปลายฟ้าแล้วค่อยลองเดินอีกครั้ง
ชีวิตยังมีความหวังในปีใหม่ๆ
เราเองก็เหงาใจจากเป็นคนที่มีเจ้าของ หัวใจเคยมีคนจอง
แต่มาวันนี้ไม่มีแม้ใคร เราเคยอิจฉาคนที่จูงมือเดินกันแบบนั้น
ยิ่งเห็นก็ยิ่งโดดเดี่ยวไม่มีใครเหลียวมามองฉันเลย
อย่าท้อกันเลยหาทางใหม่ๆ
ไม่ว่าปีนี้ หรือว่าปีไหนต้องดีกว่าเดิม
หากเราล้มจนยืนเรี่ยวแรงยังมี อย่าเก็บไปคิดแล้วไม่ต้องใส่ใจ
ให้เป็นปีสุดท้ายจะไม่ยอมให้เรื่องเลวร้ายทุกทีที่เจอซ้ำๆ
ตอกย้ำข้างในหัวใจ
เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เช้า ตื่นขึ้นมามองที่ปลายฟ้าแล้วค่อยลองเดินอีกครั้ง
ชีวิตยังมีความหวังในปีใหม่ๆ เรื่องราวผ่านมาข้ามปีต่อไป
ยังมีสิ่งใหม่ที่ยังรอเราอยู่ตรงนั้น
ให้เป็นปีสุดท้ายจะไม่ยอมให้เรื่องเลวร้ายทุกทีที่เจอซ้ำๆ
ตอกย้ำข้างในหัวใจ
เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เช้า ตื่นขึ้นมามองที่ปลายฟ้าแล้วค่อยลองเดินอีกครั้ง
ชีวิตยังมีความหวังในปีใหม่ๆ ชีวิตยังมีความหวัง ชีวิตต้องมีความหวังในปีใหม่ๆ
วันพฤหัสบดีที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2553
หาย
คำสั้น ๆ คำหนึ่ง ที่นึกถึงขึ้นมาเฉย ๆ เมื่อกี้ว่า เมื่อไหร่ตัวเองจะ...หาย
คำนี้ถ้านำมันไปต่อท้าย อะไรต่อมิอะไรในชีวิตละก็ มันทุกข์เห็น ๆ
ไอโฟน ... หาย
เงิน ... หาย
รถ ... หาย
ความสุข ... หาย
แต่ถ้ามันมานำหน้า อีกหลายคำที่ไม่ค่อยจะดี มันก็จะกลายเป็นคำดีๆ เป็นสุขขึ้น
มาได้ซะงั้น
หาย ... ป่วย
หาย ... ฟุ้งซ่าน
หาย ... เจ็บ
หาย ... ทุกข์
พอคิดไปมากกว่านั้น ว่าที่แท้มันก็คือความจริง ที่ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแล้วแต่จะ ... หาย
ความสุข ... ก็หาย
ความทุกข์ ... ก็หาย
ตัวเรา ... ก็หายไปในที่สุด
เพราะไม่มีอะไรเลย ที่จะเป็นของเราอย่างแท้จริง ดังนั้น ถึงตอนนี้ จะยัง ใจ ... หาย
แต่ก็โชคดีที่เรายังหาย ... ใจ
วันนี้เรายังโชคที่ที่ยังหายใจ ถ้าหมดลมหายใจไปแล้วเราก็จะไม่มีโอกาสได้ทำอะไรอีกเลย
เพราะฉะนั้น จงทำวันนี้ให้ดีที่สุด ก่อนที่มันจะสายไป
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)









