วันศุกร์ที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556

ยังไม่อยากตื่น

ง่วง แต่ต้องตื่น ตื่น เพื่อ. นึ่งข้าวทำกับข้าวให้พ่อ เก็บของที่รกรุงรังเต็มไปหมด เหนื่อยเหลือเกินแต่ต้องทำถ้าเราไม่ทำแล้วใครจะทำ นั่นต้องทำเพราะไม่มีใครมาข่วยต้องช่วยเหลือตัวเอง คิดแล้วเหนื่อยใจไม่รู้จะเก็บไว้ที่ไหนของแยะไปหมด บ้านช้านสลัมดีๆๆนี่เอง 555ทำไมมันโครตรกอย่างนี้

วันพฤหัสบดีที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556

เหนื่อยอะ

เหนื่อยกายไม่เท่าไหร่  แต่เหนื่อยใจนี่ซิ

วันพุธที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556

เจ็บเพราะความโง่ของตัวเอง

นี่ไม่ได้เป็นครั้งแรก. ว่าแต่ว่ามันเป็นครั้งที่สองเอ...ไม่ดิครั้งที่สามต่างหากที่เราเดินชนประตูบ้านตัวเอง555 หัวเราะให้กับความโก๊ะกะว่าความโง่ดีที่มองไม่เห็นว่าตรงประตูมันมีกระจก เออนะหน้าผากช้านแผลเก่ายังไม่หายบวมดีเลยอะเจอครั้งนี้หนักกว่าเก่าโชคดีกระจกไม่แตกไม่งั้นได้จ่ายเงินค่ากระจกอีกแน่ๆๆเฮ้อหน้าผากช้านจ้ำม่วงบวมเป่งเลยเนี่ย

วันจันทร์ที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556

เหนื่อยนะ

ไม่ช่ายว่าไม่มีความรู้สึกนะ
เหนื่อยเป็น  เบื่อเป็น
มีไรไม่คุยกัน  เครียดวะ
ไม่คุยก็ไม่คุย เซ็งจิต
อยู่คนเดียวสักพักก็คงจะดี

วันอาทิตย์ที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556

เซ็ง

เหนื่อยใจวะ ชีวิตนี้แม่งเหมือนอยู่บนโลกนี้คนเดียว ไม่มีใครเข้าใจไม่มีใครคอยดูแล ไม่มีใครคอยปรับทุกข์ไม่มีใครคอยปลอบโยน ไม่มีแม้แต่กำลังใจ ไม่มี ไม่มี ไม่มีเลยสักคน วันๆๆมีแต่ปัญหา  เบื่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆ