ถึงโดยสวัสดิภาพ

ตื่นเต้นซะไม่มีอะ
ไปสมัครสอบครานี้
ก็ไปสมัครจิงๆเลยนะ
เดินทางหกโมงเย็น ถึงนครปฐมตีห้า
ไปล้างหน้าแปรงฟันกันที่บริเวณองค์ปฐมเจดีย์
ไม่ได้อาบน้ำกันเลย เหนียวตัวสุดๆ
เสร็จก็ไปไหว้พระขอพรกัน
เดินไปหาของกินกันตอนหกโมงเช้า
เข้าไปในตลาด มีของกินเพียบเลย แต่ไม่มีความรู้สึกหิว
เพราะเช้าเกินไป แต่จำเป็นต้องกิน

วัฒนธรรมที่นั่นไม่เหมือนบ้านเรานะ
การทำบุญของนครปฐม ถือกันเป็นธุรกิจเลย
มีของมาขายไว้ให้กับผู้คนที่ผ่านไปมา เพื่อซื้อไว้ทำบุญ
เราพี่ๆ น้องๆ  ก็เลยทำบุญกันบ้าง
แล้วไปกินข้าวกันต่อ
มาถึงนครปฐมละ ต้องกินข้าวหมูแดง
ก็อร่อยดีเนาะ แต่ก็ไม่แตกต่างจากที่เคยกินบ้านเราเท่าไหร่
ทำธุระเรียบร้อยกันละ
เดินทางไปสมัครสอบกันต่อ    ใช้เวลาสมัครไม่ถึง สิบห้านาที
โหเดินทางกันทั้งคืน เหนื่อยสุดเหนื่อย สมัครแป๊บเดียวเสร็จ
ก็ต้องนั่งรถกับเชียงรายอีกแระ
ทรมานสุดๆ เลย
สงกะสัยคนขับท่าจะเหนื่อย ไม่ได้พักเลยนิ
พี่แกขับรถไปตกหลุมอย่างแรง ตัวเรางี้กะเด็นขึ้นซะนี่
ดีนะแค่ตกหลุม นึกว่ารถชนซะแล้ว
ใจหายใจคว่ำเลย คิดว่าจะไม่ได้กลับเชียงรายแล้วเนี่ย

พี่เค้าก็ใจดีอยู่นะ แวะให้ไปเที่ยวสามชุกกันที่สุพรรณ
ก็ใช้เวลาแค่ชั่วโมงเดียวเอง
เพราะอากาศร้อนสุดๆ 
ก็ยังดีได้แวะเที่ยว
หุหุ

^^
ถึงบ้านเกือบห้าทุ่ม
กว่าจะอาบน้ำนอน ก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยงคืนละ
นอนไม่รู้เรื่องเลย ตื่นมาอีกที คิคิ  เจ็ดโมงเป๊ะ  เกือบสายอีกแล้วซิเรา

ตาลาย

นั่งหน้าคอมนานไปหน่อย
ปวดลูกกะตาซะนี่
ตางี้ลายเชียว
กัวได้ใส่แว่นน้อออออออ

วันนี้ลืมกินข้าวเที่ยงอะ
ง่วงจนลืมกินเลย
หลับตานอนก็นอนไม่หลับ
ไม่เหมือนนอนบ้าน
ทรมานซะ  บ่าย  ๆ  มาก็ยังไม่หายง่วง
ทำไงดีน้อ 
พรุ่งนี้ไปสมัครสอบนครปฐม
นอนในรถไปถึงก็สมัคร แล้วก็กลับ
ไม่ได้เที่ยวไหนเลย
แต่ก็คงจะเหนื่อยกะการนั่งรถนานๆ


^^

ยิ้ม....

เช้านี้มางานก็ยุ่งนิดหน่อย พอไหว
เหลือบเห็นอ้ายกุ้งนั่งยิ้มอยู่คนเดียว
สิบนาทีผ่านไป
ก็ยังยิ้มอยู่อย่างนั้น
เลยนึกย้อนมามองตัวเอง
เราเป็นเสมอนะ
นั่งยิ้มอยู่ได้คนเดียว
มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ได้นะ
ว่าเวลามีความสุขหรือรู้สึกพอใจอะไรสักอย่าง
เราจะนั่งยิ้มคนเดียวอยู่ประจำ
บางครั้งความรู้สึกดีๆ  เล็ก ๆ น้อยๆ  ก็ทำให้เรารู้สึกว่ามีความสุขขึ้นมาได้
แม้ว่าเวลานั้น เราอาจจะยังทุกข์ก็ตาม

เราก็ต้องยิ้มสู้กับปัญหา
ยิ้ม ยิ้ม ยิ้ม
ใครจะว่าบ้า ก็ไม่สน
ยิ้มอย่างเดียว
โลกนี้เป็นของเรา 555++++

เธอทั้งนั้น

รู้ไหมว่ามันดียังไง และรู้ไหมว่าสุขใจเพียงใด


รู้ไหมว่าชีวิตเก่าๆ ของฉันนั้นเปลี่ยนไปเท่าไหร่

รู้ไหมว่าก่อนจะเจอเธอ รู้ไหมฉันเคยเป็นยังไง

รู้ไหมการที่ได้เจอเธอนั้นช่างยิ่งใหญ่สักเท่าไหร่



เธอ...เธอทั้งนั้นที่ทำ ให้ช่วงชีวิตของฉันน่าจดจำ จนฉันได้เจอเธอ



โลกที่เคยมองดูซึมเซา โลกที่มีแต่ความว่างเปล่า

ฟ้าทึมๆ และวันเศร้าๆ ไม่คิดว่าจะมีวันนี้ได้



เธอ...เธอทั้งนั้นที่ทำ ให้ช่วงชีวิตของฉันน่าจดจำ จนฉันได้เจอเธอ



ขอบคุณสวงสวรรค์ ให้เราได้เจอะกัน

ขอบคุณคนๆ นั้น ที่ทำให้ฉันได้พบเธอ

ขอบคุณทุกเรื่องราว ต้นเหตุที่ในวันนี้ฉันนั้นได้เจอ...เธอ...สุดที่รัก



รู้ไหมว่ามันดียังไง และรู้ไหมว่าสุขใจเพียงใด

รู้ไหมว่าชีวิตเก่าๆ ของฉันนั้นเปลี่ยนไปเท่าไหร่

รู้ไหมว่าก่อนจะเจอเธอ รู้ไหมฉันเคยเป็นยังไง

รู้ไหมการที่ได้เจอเธอนั้นช่างยิ่งใหญ่สักเท่าไหร่



เธอ...เธอทั้งนั้นที่ทำ ให้ช่วงชีวิตของฉันน่าจดจำ จนฉันได้เจอเธอ



ขอบคุณสวงสวรรค์ ให้เราได้เจอะกัน

ขอบคุณคนๆ นั้น ที่ทำให้ฉันได้พบเธอ

ขอบคุณทุกเรื่องราว ต้นเหตุที่ในวันนี้ฉันนั้นได้เจอ...เธอ...



ขอบคุณสวงสวรรค์ ให้เราได้เจอะกัน

ขอบคุณคนๆ นั้น ที่ทำให้ฉันได้พบเธอ

ขอบคุณทุกเรื่องราว ต้นเหตุที่ในวันนี้ฉันนั้นได้เจอ...เธอ...สุดที่รัก

เวียนหัว

ช่วงนี้แทบจะอ๊วกออกมาเป็นตัวเลขซะให้ได้
ตั้งแต่วันพฤหัส มาแล้ว
วันเสาร์ก็ยังต้องทำอีก
แถมพ่วงมาถึงวันนี้อีก
แล้วก็จะยังต่อไปถึงพรุ่งนี้อีกด้วย  5555
ทำงานไม่ได้หยุดเลย  ป้อนตัวเลข
เมคข้อมูลอะไรต่อมิไรมากมาย
เพื่อส่ง สสส. ตาลายเลยอะ
หัวหน้าเราก็กดตัวเลขให้วุ่น
ทำเราหน้ามืดตาลายไปหมด เวียนหัวแทบอ๊วก
แต่ก็หนุกไปอีกแบบนะ ได้คิดไปด้วย แต่เวียนหัวอะ

ช่วงนี้มีปัญหามากมายเข้ามาในชีวิต
แต่ก็ช่างมันเต๊อะ    อีกหน่อยมันก็คงผ่านพ้นไปได้ด้วยดี
มันคงเป็นแบบนี้ได้ไม่นานหรอก 

วันเสาร์นี้จะต้องไปนครปฐมละ
ยังไม่เตรียมเอกสารอะไรเล้ยยยย
เหลือเวลาอีกแค่ ไม่กี่วันแระ
เอ้อออ   ขี้เกียจนั่งรถนะเนี่ย

^^