ชอบอ่านหนังสือ

เราสามารถเรียนรู้ได้ตลอดชีวิต
ด้วยการทำงาน  ด้วยการฝึกคิด
และด้วยการอ่านหนังสือ

ฉันเป็นคนที่ชอบอ่านหนังสือมาก
แต่หนังสือเรียนไม่ค่อยเท่าไหร่  คิคิ
ถึงได้ยังสอบไม่ผ่านกะคนอื่นเค้า หุหุ
แต่ถ้ามีคนถามว่าชอบมากแค่ไหน
คำตอบของฉันก็คงจะเป็น....
"มากเท่าๆ ๆกับที่อยากหายใจอยู่บนโลกใบนี้"

สิ้นปีแล้วซินะ

จาสิ้นปีแล้วนะเนี่ย
ยังทำไรไม่เป็นชิ้นเป็นอันกะเค้าเลย
ยังไม่มีผลงานอะไรน่าดีใจกะคนอื่นเค้า
ก็ปล่อยไปงี้แหละ เรื่อยๆ  เปื่อยๆ  
ปล่อยชีวิตให้ลอยไป ลอยไป  แล้วก็ลอยไป
มันต้องมีสักวันที่เป็นวันของเรา ว่ามั้ยละ

^^
ชีวิตมีทั้งสุข ทุกข์ปนเปกันไป
ก็ดี มีสีสัน
ม่ายรู้ขึ้นปีใหม่จะเป็นไงบ้าง

ขอให้ดีๆ ขึ้นบ้างก็โอแล้ว

ไดอารี่มีชีวิต4

ทุกวันนี้ฉันยังเก็บไดอารี่ที่เขียนทุกเล่มไว้เป็นอย่างดี
ในเวลาที่ฉันคิดถึงอดีต....
เวลาที่ฉันอยากนำบทเรียนชีวิตเก่าๆ  มาสอนตัวเองในปัจจุบัน
ฉันก็จะหยิบมันขึ้นมาอ่าน...
และทุกครั้งก็จะรู้สึกว่า    "นี่แหละ...ประวัติศาสตร์ชีวิตของฉัน"
........................
เพราะฉะนั้น...มาร่วมสร้างประวัติศาสตร์ที่มีชีวิตกันเถอะ
ใช้มือเขียนไปตามที่หัวใจคิด
ไดอารี่ไม่ใช่ข้อสอบ...จึงไม่มีคำว่า  "ถูก"  หรือ  "ผิด"
ที่เหลือก็อยู่ที่เราแล้วละว่า....จะคิดดีหรือร้าย!!!!!!!!

(---)

ไดอารี่มีชีวิต 3

ฉันไม่เคยคิดเลยว่าคนที่ไม่ได้เป็นนักเขียนจะไม่ช่ายคนที่เขียนไม่ดี
และคนที่เป็นนักเขียนก็ช่ายว่าจะเป็นนักเขียนที่ดีทุกคน
หากสิ่งสำคัญมันอยู่ที่ "ความรู้สึก"
ถ้าอยากเขียนแล้วเขียนด้วยใจ  ไม่ใช่เขียนด้วยความหวัง
ไม่ว่าสิ่งสุดท้ายที่เราเขียนมันจะกลายเป็นหนังสือสักเล่ม
หรือมันจะกลายเป็นแค่เพียงไดอารี่ที่มีเราเพียงคนเดียวได้อ่าน
แต่ฉันว่ามันก็มี  "ชีวิต"  ในตัวของมันเองแล้ว

^^

กะเพาะกำเริบอีกแน่ๆ ปวดท้องจังเยยย

ไดอารี่มีชีวิต 2

การได้เขียนไดอารี่ก็ดีไปอีกแบบ
เป็นการระบายความทุกข์ที่ได้ผลดียิ่ง
ใครไม่สนช่างคนเค้า เราได้ระบายแล้วสบายใจก็ดี
จะได้ไม่อึดอัด สบายใจโล่งอก
เหมือนยกของหนักออกจากตัว
ความจริงไม่อยากแบกรับหรอกนะ ไอ้ของหนักๆ  นะ
แต่ทำไงได้ละ
พยายามเอามันออกแล้ว ก็ทำได้แค่เป็นบางส่วนเท่านั้น
ไม่มีใครช่วยเราได้ นอกจากตัวเราเอง
ฉะนั้น การที่ได้ระบายเรื่องราวออกมาบ้าง
ก็ทำให้รู้สึกดี ....
ขึ้นมานิดหนึ่งก็ยังดีนะ....